Asa Bertrand (Bert) Segur (geboren in 1886 te Oak Park, Illinois en overleden in augustus 1975), was voor zijn leven lid van de Industrial Management Society. Als afgestudeerde aan de Purdue Universiteit, Lafayetta, Indiana,  in civil engineering op 13 juni 1911, begon hij te werken bij de afdeling publieke werken in Manilla op de Philippijnen. Vervolgens behaalde hij zijn masters’ degree in engineering op Purdue en reisde weer over de wereld.

In 1908 op Purdue werd over hem opgetekend:
“A. Bertrand Segur, Angola, Ind., B.S. in C.E., YMCA (2) (3) (4), C.E. Society (3).
Not the worst scab, pretty much of a goat, lots of belief in his own importance, and the distinction of being the slouchiest man in the class. He wanted a job on the Panama Canal but the chief engineer was not ready to quit yet so they had nothing to offer a man of his exceptional (?) ability and qualifications. He will probably start in as a consulting engineer.”
En: “Bert Segur is going to the Philippines” - “Thank God!”
Hij bereikte de op één na hoogste rang in “Ye nobel order of the Goats”: Grand Buttin
In 1908 was hij lid van de Civil Engineering Society; de oudste club opgericht in 1893.

Hij werd hoofd engineer bij Morgan Engineering Co. Memphis, Tennessee, in 1911. Van 1912 tot 1916 was hij  inspecteur voor efficiency voor de Chicago Civil Service Commission en gedurende 1916 - 1917 was hij weer terug in de industrie als engineer bij de Johnson Chair Co. in Chicago. Gedurende deze jaren heeft hij veel ervaring opgedaan met stopwatch tijdstudies en methode analyses. In 1917 werd Segur als engineer verantwoordelijk voor industriële studies bij het “Red Cross Institute for the Blind”. In deze hoedanigheid  ontmoette hij Frank B. Gilbreth in Chicago tegen het einde van 1918, die het Instituut assisteerde. Beiden begonnen samen te werken om bewegingspatronen vast te leggen om blinden te kunnen trainen voor arbeid in de industrie.
Van Segur is de uitspraak: “95 % of all trained workers if following the same method, will produce within 5 % of the same amount” samengevat in de “Law of Motion-Time Analysis” van Segur. Van hem is ook: “Within practical limits the times required of all expert workers to perform fundamental motions are constant.” Hij begon een uitgebreid en intensief onderzoek om zijn hypothese te staven.
Hij stelde (in 1927) dat de methode goed moest worden gedefinieerd voordat een poging wordt ondernomen de bewegingen in tijd te analyseren: “timing without studying methods and conditions is useless”. Hij ontwikkelde een tabel van verbeteringsprincipes waarin veel van zijn basisbewegingen voorkwamen, zoals vasthouden, grijpen, voorrichten, plaatsen, vermijdbaar wachten en balance delay. Hét verbeteringsprincipe hier is de eliminatie van de linkerhand als gereedschap om vast te houden, om te gebruiken als “bankschroef”.

Segur gelukt het als eerste de tijdwaarden van de standaard elementen te ordenen en een alles omvattend systeem van vooraf bepaalde tijden te ontwikkelen. Hierdoor zijn opeenvolgende bewegingen nu ook in tijd te waarderen. Hij startte dat onderzoekswerk al in 1919, perfectioneerde zijn systeem in 1924, stelde het ter beschikking voor “consulting” eveneens al in 1924, en voltooide de ontwikkeling ervan in 1925.  Tevens richtte hij in 1919 de A. B. Segur and Company op in Oak Park, Illinois, waarvoor hij meer dan 50 jaren actief bleef. In de 20-er jaren was hij ook weer verbonden aan de Purdue Universiteit. Gedurende de 20-er en 30-er jaren introduceerde Segur zijn systeem, vooral in de Amerikaanse industrie. Het systeem zou zeer gecompliceerd zijn en zou veel vaardigheid vereisen om te gebruiken. Daartegenover stelde Barnes dat het zeer accuraat en consistent was. Segur publiceerde over zijn systeem in juli 1926 onder de naam “Motion Time Analysis”, MTA. Segur stelde correct dat tijdstudie als combinatie van condities en tijden moeilijk was, tenzij men de 18 therbligs ging toepassen om te analyseren. Vanwege die relatie met Gilbreth kwamen de bewegingselementen van Segur’s systeem dan ook bijna geheel overeen met Gilbreth’s 18 basisbewegingen, waardoor er dezelfde “problemen en beperkingen” aan kleefden. (De invloedsfactoren en work-factors waren toen nog niet (geheel) bekend.)
Zijn MTA systeem was enkel op advies basis voor “zijn” engineers beschikbaar, waardoor bewijzen om zijn gegevens te onderschrijven niet zijn gepubliceerd. Meer dan tien daaropvolgende jaren heeft men zich bijna uitsluitend met Segur’s systeem moeten behelpen. Wegens de tamelijke ingewikkeldheid om het toe te passen en het geheime karakter ervan (want niet in detail gepubliceerd), is het systeem nooit op grote schaal toegepast geworden.

Segur was vader van vijf kinderen, twee uit zijn eerste huwelijk met Ella Martin en drie uit zijn tweede huwelijk met Charlotte Payne. Tot zijn dood bleef hij actief op het terrein van industrial engineering en had zitting in het programma van de IMS Clinic.